Przejdź do głównej treści Przejdź do wyszukiwarki
Przedszkole Specjalne nr 213

Grupa II Misie

 

 

 

Dotyk i jego wpływ na funkcjonowanie dziecka

 

           Układ dotykowy jest najwcześniej rozwijającym się i dojrzewającym układem. Dotyk może przesadzić o prawidłowym rozwoju dziecka: emocjonalnym, umysłowym i fizycznym. Jest bardzo ważny w rozwoju dziecka ponieważ ma duży wpływ na poznanie swojego ciała, rozpoznawanie przedmiotów bez udziału wzroku, pozwala identyfikować i różnicować wrażenia czuciowe, ma wpływ na poczucie bezpieczeństwa, równowagę emocjonalną, a także koncentrację uwagi. Prawidłowe działanie tego systemu ma również wpływ na opanowanie wielu czynności ruchowych m.in. umiejętności pisania i rysowania. Układ dotykowy może wpływać także na życie społeczne dziecka np. jego  aktywność w przedszkolu, jak również  na kwestie związane z codziennym funkcjonowaniem np. wybór ubrania.

          Nieprawidłowości w funkcjonowania systemu dotykowego mogą się objawiać na wiele różnych sposobów. Dziecko może bardzo żle reagować na dotyk bądź bliskość drugiej osoby, lub dotykać tylko wybranych przez siebie faktur. Takie zaburzenie może też skłaniać dziecko do poszukiwania doznań dotykowych. W takim wypadku dziecko cały czas będzie próbowało chwytać znajdujące się w zasięgu ręki przedmioty, dotykać innych ludzi a także zmuszać otoczenie, by dostarczało mu  konkretnych wrażeń sensorycznych.

 Można wyróżnić zaburzenia dotykowe tj. nadwrażliwość i podwrażliwość.

 Symptomy podwrażliwości dotykowej:

-          domaganie się dotyku,

-          nie odróżnianie bodźców, różnic między nimi,

-          nie reagowanie na bodźce dotykowe, czasami i bólowe,

-          wkładanie rąk do buzi, siadanie na dłoniach,

-          dotykanie różnych powierzchni, ocieranie się o ściany,

-           rozdrapywanie ran,

-           chodzenie na bosaka, tendencja do rozbierania się,

-           nieprecyzyjność w ruchach dłoni, ściskanie rzeczy za mocno.

 

Symptomy nadwrażliwości na dotyk:

-          unikanie, wzdraganie się na dotyk,  niechęć do  fizycznego kontaktu z rówieśnikami,

-          unikanie dotykania obszarów szczególnie bogato zaopatrzonych w receptory dotyku (twarz, jama ustna, głowa, barki),

-           nadruchliwość, zaburzenia koncentracji uwagi,

-          niechęć do czesania włosów, obcinania paznokci,

-          niechęć do noszenia nowych ubrań, duża potrzeba bycia ubranym od stóp do głów,

-          trzymanie sztućców, przyborów do rysowania opuszkami palców,

-          niechęć do chodzenia na bosaka,

-          unikanie wykorzystywania rąk przy różnych czynnościach dnia codziennego,

-          nietolerancja wybranych faktur, nietolerancja niektórych powleczeń np. puszyste kocyki,

-          unikanie zabaw rączkami, niechęć do malowania palcami,

-          unikanie zabaw z materiałami mokrymi( masa solna, piasek, plastelina),

-          potrzeba ciągłego mycia rąk,

-          unikanie trzymania za ręce, dotyku osoby trzeciej,

-          nadwrażliwość na ból.

 

Zasady postępowania w stosunku do dziecka z nadwrażliwością dotykową:

-          należy wybierać najbardziej pożądany przez dziecko rodzaj stymulacji.

-          lepiej dotykać mocno niż słabo, dzieci z nadwrażliwością dotykową wolą taki rodzaj dotyku.

-          bardzo ważne jest obserwowanie dziecka podczas ćwiczenia i tuż po jego zakończeniu, aby ustalić czy układ dotykowy nie jest przeciążony.

-          nigdy nie wolno zmuszać dziecka do czynności dotykowej, która może wywołać jego niechęć. Należy pozwolić dziecku działać we własnym tempie.

-          należy uprzedzać dziecko gdzie i kiedy zostanie dotknięte.

 

 

Propozycje zabaw stymulujących zmysł dotyku.

 

-          masaż różnymi fakturami ( miękkie, gładkie, szorstkie)

-          zabawy kulkami hydrożelowymi do kwiatów,

-          masaż wibracyjny masażerem elektrycznym,

-          dociski na całym ciele,

-          tory przeszkód z użyciem przeszkód o różnej fakturze,

-          masaż piłką z kolcami, rehabilitacyjną, wałkiem,

-          wkładanie dłoni i przedramion do materiałów nieustrukturyzowanych np. kasza, groch.

-          zabawa ,,co to za przedmiot?” - wyczuwanie rzeczy bez udziału wzroku.

-          rozróżnianie i grupowanie przedmiotów o takiej samej fakturze,

-          rysowanie wzorów na tackach wysypanych materiałami o różnej fakturze,

-          automasażyki z wykorzystaniem prostych rymowanek,

-          zabawy w masach plastycznych, kisielu,

-          malowanie palcami,

-          stymulacja termiczna: stosowanie na przemian ciepłych i zimnych butelek wypełnionych wodą na dłonie, stopy, stawy

-          ugniatanie ciała dziecka piłką, wałkiem lub butelka wypełnioną wodą,

-          klaskanie, uderzanie dłońmi o różne podłoża,

-          robienie piany z wody z płynem,

-          rzucanie piłeczkami o różnej wadze, fakturze, wielkości.

 

                                                                                                             

Artykuł opracowała:

Emilia Dziewulska

 

 

 

W CO SIĘ BAWIĆ Z DZIECKIEM?

  ZABAWY PALUSZKOWE

 

 

Dziecko uczy się przez zabawę, ponieważ bodźce, które docierają do mózgu dziecka rozwijają go i sprawiają, że powstają w nim nowe połączenia. Wspaniałą zabawą są zabawy paluszkowe. W nie można się bawić z maluchem już od wczesnego dzieciństwa.

Zabawy paluszkowe znane są od wielu pokoleń. W różnych wersjach przenoszone są tradycyjnie z dziadków i rodziców na dzieci i wnuki.
Do najbardziej znanych i lubianych przez dzieci zabaw paluszkowych należą: „Idzie rak”, „Kominiarz”. Pamiętamy pewnie te zabawne wierszyki z naszego dzieciństwa.

Dlaczego warto się w nie bawić z naszymi dziećmi? Te stare zabawy mają bardzo wiele zalet.

Przede wszystkim stwarzają one możliwość bliskiego kontaktu z dzieckiem, poświęcenia mu naszego czasu i uwagi, a więc zaspakajają jego podstawowe potrzeby psychiczne i emocjonalne. Wywołują radość, angażują całe ciało przez co pozwalają dziecku rozładować napięcie. Dziecko słuchając wierszyków poznaje nowe słownictwo. Próbując naśladować gesty dorosłego usprawnia dłonie i palce, podnosi tym samym swoją sprawność manualną. Śledząc ruchy rąk ćwiczy percepcje wzrokową i koncentrację uwagi. Zabawy paluszkowe umożliwiają dziecku wyczucie i poznanie własnego ciała, szczególnie rąk, nóg i palców. Przede wszystkim dają one dziecku poczucie bezpieczeństwa wynikające z bliskości i obecności znanej mu osoby dorosłej.

Zabawy paluszkowe są atrakcyjne i proste, mogą okazać się szczególnie przydatne w poczekalni u lekarza, w pociągu i wszędzie tam, gdzie nie mamy innych zabawek.

Zachęcam do zabaw paluszkowych z własnym dzieckiem. Dzieci je naprawdę uwielbiają.

 

Oto kilka zabaw paluszkowych:

 

PADA DESZCZYK

Pada deszczyk, pada, pada, - delikatnie uderzamy palcem o ręce dziecka,
coraz prędzej z nieba spada. - przebieramy wszystkimi palcami.
Jak z konewki woda leci, -
delikatnie uderzamy całymi dłońmi o ręce dziecka.
A tu błyskawica świeci... -
prostujemy się i klaszczemy w dłonie nad głową.
Grzmot !!! -
tupiemy stopami o podłogę.

 

 

MAŁE RĄCZKI

Dwie małe rączki klaszczą,- trzymając dziecko za rączki pomagamy mu klaskać w dłonie,

a czasem się pogłaszczą. - ręce dziecka głaszczemy o siebie po stronie zewnętrznej.

W kolanka zastukają - dłonie dziecka uderzają w kolanka,

i dzieciom pomachają.- pomagamy dziecku pomachać dłońmi.

 

 

GRZYBKI

W lesie grzyby sobie rosły. - dłoń dziecka zamknięta w pięść.
Nagle wszystkie się podniosły. - otwieramy wszystkie palce.
Ujrzały zająca.
Wszystkie się schowały.
Tylko nie ten mały.-
zamykamy palce oprócz najmniejszego.
Przyszedł zając, ugryzł go,- łapiemy małego paluszka – grzybka,
Wszystkie grzyby mówią: „Sio!” - machamy paluszkami odganiając zajączka.

 

 

 

 

Artykuł opracowała

Emilia Dziewulska

 

NA CO DZIEŃ

Utworzono dnia 18.10.2018, 22:52

Zegar

Kalendarium

Rok wcześniej Miesiąc wcześniej
Grudzień 2018
Miesiąc później Rok później
Pon Wt Śr Czw Pt Sb Nie
26 27 28 29 30 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 1 2 3 4 5 6

Imieniny