Przejdź do głównej treści Przejdź do wyszukiwarki
Przedszkole Specjalne nr 213

Artykuły

Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne

Autorką metody jest Weronika Sherborne, angielska nauczycielka wychowania fizycznego i fizjoterapeutka. W latach 60 opracowała ona system ćwiczeń, który ma zastosowanie we wspomaganiu prawidłowego rozwoju dzieci. Ćwiczenia te wywodzą się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w cielesnym kontakcie z rodzicem podczas zabaw , zwanych baraszkowaniem. Wspomaganie rozwoju poprzez nawiązanie więzi emocjonalnej z innym człowiekiem i powiązanie tego z ruchem jest podstawą metody.

    Ruch rozwijający bazujący na pracy Weroniki Sherborne może być z pewnością uznawany jako metoda terapeutyczna, czyli usprawniająca rozwój psychoruchowy człowieka. Może być także traktowana jako metoda rozwojowa a także metoda diagnostyczna, pomocna w ocenie rozwoju dziecka. Może być także doskonałą formą zabawy dziecka z rodzicem, dającą dużo radości
i wzajemnej satysfakcji, opartej przecież na znanym wszystkim z dzieciństwa baraszkowaniu.

 

    Ruch Rozwijający jako metoda terapeutyczna ma swoje uzasadnienie w słowach Rudolfa von Labana - twórcy gimnastyki ekspresyjnej: „ Ruch jest wyrazem potrzeby ludzkiej aktywności. (...) ruch umożliwia człowiekowi nawiązanie fizycznego kontaktu z otaczającą go rzeczywistością i jest warunkiem jego zdrowia psychicznego."[1]

 

    W swoim programie ćwiczeń ruchowych W. Sherborne proponuje cztery grupy ćwiczeń wspomagających rozwój dziecka:

 

1. Ćwiczenia prowadzące do poznania własnego ciała - służą one wyczuwaniu własnego ciała, nazywaniu części ciała. W wyniku systematycznego stosowania tego rodzaju ćwiczeń może wykształcić się świadoma kontrola ciała i jego ruchów, a zatem i naszego zachowania. Ponadto poznanie własnego ciała i kontrola nad nim prowadzi do kształtowania się własnej tożsamości: wyodrębnienie własnego „ja" z otoczenia.

 2. Ćwiczenia kształtujące związek jednostki z otoczeniem fizycznym - pomagają one zdobyć pewność siebie. Przyczyniają się do poczucia bezpieczeństwa w otoczeniu a tym samym na swobodne i świadome podejmowanie aktywności. Prowadzą do znacznego zmniejszenia zahamowań, poczucia zagrożenia i niechęci powodowanych nowymi sytuacjami i zmianami zachodzącymi w otoczeniu.

 3. Ćwiczenia ułatwiające nawiązywanie kontaktu i współpracy z partnerem i grupą - sprzyjają wytworzeniu się zaufania do drugiego człowieka i na tej podstawie - budowania z nim związku. Zasadniczym celem tej kategorii ćwiczeń jest zachęcanie uczestników zajęć do nawiązywania pozytywnych kontaktów z innymi, opartych na wzajemnym poznaniu, zrozumieniu i zaufaniu. W ramach tej grupy ćwiczeń autorka metody wyróżniła:

- ćwiczenia „z" w parach - jeden z partnerów jest bierny, drugi zaś aktywny i opiekuńczy względem niego; partnerzy pełnią odmienne, ale uzupełniające się role,

- ćwiczenia „przeciwko" w parach - osoby pracujące w parze na zmianę przyjmują rolę aktywną (atakującego) i bierną (broniącego się); partnerzy uświadamiają sobie swoją własną siłę, wypróbowują ją oraz uwrażliwiają się na możliwości drugiej osoby,

- ćwiczenia „razem" w parach - wymagają jednakowego zaangażowania partnerów; udział w nich wymaga wzajemnego zaufania, zrozumienia, współpracy i równego wkładu wysiłku fizycznego, co jest warunkiem osiągnięcia sukcesu.

4. Ćwiczenia twórcze - jest to ruch kreatywny, spontaniczny i swobodny. Ćwiczenia te dają uczestnikowi możliwość twórczego wyrażania siebie.

 

           Ruch Rozwijający jest szczególnie cenny w pracy z dzieckiem niepełnosprawnym intelektualnie, gdyż autorka opracowując metodę wyszła naprzeciw potrzebom, możliwościom i ograniczeniom rozwoju dzieci upośledzonych. Największe zastosowanie do pracy z dziećmi niepełnosprawnymi intelektualnie  wydają się mieć ćwiczenia pozwalające uczestnikom poznać swoje ciało.
W proponowanych aktywnościach dziecko pozostaje bierne ( nie jest wymagana ukierunkowana aktywność własna, która często może przerastać możliwości rozwojowe uczestników ), stroną aktywną jest tu dorosły. Dodatkową zaletą jest poczucie bezpieczeństwa, które daje bezpośredni kontakt dziecka z podłogą a także fakt, iż poznawanie ciała odbywa się w bezpośrednim doświadczeniu. Autorka proponuje tutaj szereg ćwiczeń: ćwiczenia wyczuwania brzucha, pleców, pośladków, ćwiczenia wyczuwania rąk i nóg, ćwiczenia wyczuwania twarzy oraz ćwiczenia wyczuwania stawów.

          Zaplanowany ruch, pozwalający dzieciom poznać swoje  ciało jest szczególnie istotny dla kształtowania się orientacji w schemacie ciała, orientacji przestrzennej a więc i poczucia bezpieczeństwa w najbliższym otoczeniu.

 

Kolejną kategorią ruchu, wyróżnionego przez Weronikę Sherborne, a jednocześnie szczególnie istotną dla rozwoju dzieci niepełnosprawnych intelektualnie, stanowią  ćwiczenia prowadzące do wytworzenia się związku z drugim człowiekiem.  Obowiązująca w metodzie zasada zdania się na osobę dorosłą powoduje spontaniczne nawiązanie kontaktu z drugim człowiekiem. Z założenia kontakt dziecka z dorosłym powinien być satysfakcjonujący, sprawiający przyjemność i radość.O optymalnych warunkach nawiązania bliskiego kontaktu z drugą osobą świadczą zasady Ruchu Rozwijającego. Są to między innymi:

  • zaspokojenie potrzeby bezpieczeństwa ( rytualizacja początku i końca zajęć,
  • praca od poziomu podłoża w górę, od pracy w parach do pracy z całą grupą),
  • przyjazna atmosfera ( brak ocen, brak przymusu ),
  • możliwość decydowania o swojej aktywności ( dobrowolność ),
  • dawanie czasu na doświadczenie,
  • dopasowanie swojej siły do siły partnera,
  • równowaga między dawaniem i braniem.

 

    Ruch Rozwijający można stosować jako regularne sesje terapeutyczne. Sesje takie, w zależności od możliwości uczestników, powinny trwać maksymalnie 1 godzinę. Zajęcia prowadzimy zaczynając od ćwiczeń na podłodze, przechodząc stopniowo na coraz wyższe poziomy. Prowadząc sesję zaleca się proponowanie w 75% ćwiczeń, które odbyły się na sesji poprzedniej i w 25 % ćwiczeń nowych.

    W codziennej pracy terapeutycznej warto także stosować elementy metody (np. podczas powitania w grupie, zajęć ruchowych, relaksacji), wybierając aktywności odpowiadające indywidualnym potrzebami naszego podopiecznego.

 

Przykładowy konspekt zajęć

 

Metody:

  • oparte na działaniu ( wykonywanie proponowanych aktywności indywidualnie, w parach i grupowo)
  • oparte na słowie (instruktaż słowny)
  •  elementy Metody Weroniki Sherborne

Środki dydaktyczne: odtwarzacz CD, płyty z muzyką relaksacyjną i z podkładami muzycznymi, bębenek, plastikowy kosz, gazety

 

Cele zajęć:

  • wspomaganie rozwoju dziecka poprzez ruch oraz kontakt fizyczny,
  • wdrażanie do dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi, nawiązywania kontaktów, współpracy z partnerem,
  • budzenie zamiłowania do ruchu przy muzyce,
  • doskonalenie orientacji w przestrzeni i w zakresie własnego ciała,
  • nauka używania siły i zachowania delikatności.

 

Przebieg zajęć:

 

1. Wspólne powitanie

  • śpiewanie piosenki stojąc w kręgu Na powitanie wszyscy razem...
  • witanie się różnymi częściami ciała - dzieci i opiekunowie chodzą po sali witając się z napotkanymi osobami częściami ciała wskazanymi przez nauczyciela

2. Ćwiczenia właściwe

  • Wyczuwanie części ciała

a) wyczuwanie pośladków - siedząc kręcenie się w kółko na pośladkach

b) wyczuwanie kolan - maszerowanie i bieganie z wysoko podniesionymi kolanami

c) wyczuwanie placów - pokonywanie oporu poprzez odczuwanie doznań płynących z placów - partnerzy siadają tyłem do siebie z ugiętymi nogami.

  • Zabawy w parach

a) rowerek - w siadzie płaskim naprzeciw siebie partnerzy dotykają się stopami wykonując naprzemienne ruchy; wykonanie mostka unosząc złączone stopy do góry

b) huśtawka - partnerzy trzymając się za ręce wykonują naprzemienne przysiady

  • Ćwiczenia relaksujące

a) masaż - naprzemienne masowanie ciała przy muzyce relaksacyjnej

b) tańczące ciało - w rytm spokojnej muzyki tańczą poszczególne części ciała: ręce, głowa, nogi i na koniec całe ciało

  • Ćwiczenia grupowe

a) zepsute roboty - przy muzyce wszyscy poruszają się po sali chodząc na sztywnych nogach, na przerwę w muzyce zatrzymują się w bezruchu,

b) tunel- opiekunowie tworzą tunel stojąc w rozkroku - dzieci przechodzą przez tunel na czworaka; tunel w klęku podpartym - dzieci czołgają się

c) zabawa gazetami:

→  swobodna zabawa gazetami przy muzyce (gniecenie, tarcie, składanie)

→ wykonywanie kul z gazet

→ rzuty kulami do celu - poruszając się w kole dzieci i opiekunowie wrzucając kule do ustawionego na środku plastikowego kosza po usłyszeniu uderzenia w bębenek

d) wspólny masaż - wykonywanie na plecach partnera siedzącego przez nami w rzędzie masażu

 

3. Pożegnanie uczestników zajęć

  • śpiewanie piosenki Na pożegnanie wszyscy razem...
  • podziękowanie wszystkim za udział w zajęciach.

Literatura:

 

1. M. Bogdanowicz, B. Kisiel, M. Przasnyska, Metoda W. Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziecka, WSiP, Warszawa 1998

2. Materiały ze szkolenia organizowanego przez CMPPP nt. Metoda Ruchu Rozwijającego bazującego na pracy Weroniki Sherborne

 

 

 

 

Opracowanie: Anna Zaręba

Nadpobudliwość psychoruchowa

ADHD. ADHD -(Attention Deficyt Hyperactivity Disodrer), znany pod nazwą ADHD. ADHD występuje na całym świecie.

Zaburzenie rozpoznawane u dzieci mających trwale występujące objawy, które rozpoczęły się przed 7 rokiem życia. Zespół ten objawia się charakterystyczną triadą problemów:

  • Problemy z utrzymaniem uwagi
  • Problemy z impulsywnością i kontrolą zachowań
  • Nadmierna ruchliwość.

Opis objawów:

Zaburzenia uwagi przejawiają się krótkim czasem jej skupiania, trudnościami w koncentracji, nieumiejętnością wybrania tego, na czym w danym momencie należy się skupić ,bardzo łatwym rozpraszaniem się pod wpływem zewnętrznych bodźców .
 Pochodną zaburzeń uwagi jest stałe gubienie przedmiotów, a także zapominanie o różnych rzeczach.
Problemy z impulsywnością i kontrolą zachowań  dziecko wykonuje  czynności bez przewidywania, jakie mogą być ich następstwa zarówno dla niego samego, jak i innych. Mają kłopoty z wykonaniem złożonych prac. Trudniej im uczyć się z wcześniejszych doświadczeń oraz ogólnych. Maja krótszy okres odwlekania działania, muszą zrobić natychmiast coś, co przychodzi im do głowy
i nie potrafią czekać na nagrodę lub pochwałę. Dzieci nadpobudliwe znacznie częściej niż pozostałe ulegają poważnym wypadkom lub w nich giną, gdyż np. wybiegają na jezdnię nie sprawdziwszy, czy nadjeżdża samochód. Nadruchliwość przejawia się  nadmierną ruchliwością dziecka, nie połączona z wykonywaniem przez niego zadania, jest irytująca i dokuczliwa dla będących wokół osób. Dziecko nadpobudliwe z trudnością pozostaje w jednym miejscu, często biega, wspina się na meble.
u starszych dzieci i nastolatków może to ograniczyć się do wiercenia, kręcenia się na krześle, rysowania, obgryzania długopisu lub poczucia wewnętrznego niepokoju. Co charakterystyczne, aktywność dziecka nadpobudliwego zwykle jest dość chaotyczna, nie służy określonemu celowi.

Obraz nadpobudliwości w zależności od wieku
U większości dzieci nie ma „początku" wystąpienia objawów, a rodzice zgłaszają się po pomoc wtedy, gdy ruchliwość i impulsywność dziecka uniemożliwia mu naukę w szkole.

Już we wczesnym dzieciństwie można zauważyć cechy charakterystyczne dla nadpobudliwości. Rodzice, opowiadając o tym okresie, wspominają o dużej drażliwości dziecka i jego problemach związanych ze snem i łaknieniem. W wieku przedszkolnym najbardziej zauważalna jest nadmierna aktywność ruchowa i emocjonalność dziecka, jak również kłopoty z przyswajaniem norm społecznych. Skrajna impulsywność dziecka może być przyczyną konfliktu z rówieśnikami.
W wieku szkolnym zaznacza się coraz wyraźniej upośledzenie funkcjonowania dziecka w porównaniu z rówieśnikami. W młodszych klasach przeważa nadaktywność motoryczna i impulsywność. Jako coraz większy problem jednak jawią się deficyty uwagi i kłopoty z koncentracją, utrudniające naukę i wpływające na osiągane słabe wyniki szkolne. Objawy zespołu nadpobudliwości zmniejszają się
z wiekiem. Najszybciej ustępuje nadruchliwość Wolniej poprawia się zdolność skupiania uwagi. Przetrwanie zespołu nadpobudliwości psychoruchowej grozi zwiększonym ryzykiem rozwinięcia się antyspołecznych zachowań, wpadnięcia w konflikt z prawem, uzależnienia. zachowania antyspołeczne, uzależnienie od alkoholu i narkotyków, depresję, większe ryzyko popełnienia samobójstwa. Wiąże się to z niemożnością wytyczenia sobie planu działania oraz jego konsekwentnej realizacji.
 Przyczyny nadpobudliwości
Obecnie uważa się, że przyczyną tego zespołu najczęściej nie jest organiczne uszkodzenie mózgu na skutek działania patologicznych czynników w okresie okołoporodowym, lecz jest bardzo nasiloną, genetycznie uwarunkowaną cechą człowieka. Mózg dziecka nadpobudliwego dojrzewania w odmienny sposób.
Spowodowane jest to zmianami w obrębie materiału genetycznego, co z kolei powoduje zmiany pracy niektórych struktur mózgu, a w konsekwencji zaburzenia procesów psychicznych.
Aby można było mówić o zespole nadpobudliwości, dziecko musi mieć objawy stale lub niemal stale, (choć o różnym nasileniu), a zatem i w szkole i w domu i na podwórku. Zwykle najbardziej nasilone są w szkole, ze względu na konieczność zachowania tam stałej uwagi i pozostawania w jednym miejscu. Ważne jest także stwierdzenie, że objawy te występują od wczesnego dzieciństwa. Nadpobudliwość jest cechą człowieka, która ujawnia się różnie silnie w rozmaitych sytuacjach, więc może się znacznie nasilić pod wpływem stresu, w dużej klasie, po zmianie nauczyciela, ale także przy problemach rodzinnych.

Pomoc i leczenie

Pracę z dzieckiem nadpobudliwym zawsze zacząć trzeba od akceptacji jego odmienności i trudności oraz, tego, że być może nigdy nie będzie idealnym, Wychowanie dziecka z ADHD jest miedzy innymi, dlatego takie trudne, że nie słyszy ono około 50% tego, co się do niego mówi i zapamiętuje około 50 % tego, co usłyszało. Pomocą dla dziecka jest tworzenie mu zewnętrznej struktury. Nadpobudliwe dziecko potrzebuje spójnych reguł, dokładnego planowania tego, co ma robić. Jasnych oczekiwań ze strony dorosłych, a także ustalonych konsekwencji swoich zachowań - nagród, pochwał i konsekwencji złamania reguł.

Dzieci nadpobudliwe, koncentrują się w bardziej spokojnym otoczeniu, kiedy są izolowane od tego, co może je rozpraszać i kiedy bardzo jasno jest określone, na czym mają się skupić. Pomaga im także, jeśli w trakcie zadania są dodatkowo zachęcane do jego wykonania.
 Trzeba podkreślić, że dziecko nadpobudliwe w komfortowych dla siebie warunkach może osiągnąć wiele.

 

Opracowanie: Teresa Tarczyńska - Święcka

Literatura: R.Potmann, ADHD - Nadpobudliwość psychoruchowa. Istota zagadnienia

Zabawy ruchowe z kocem i chustą wg M. Bogdanowicz

 

Rodzice i nauczyciele szukają nowych, atrakcyjnych zabaw z dziećmi, a także form zajęć, które łączą naukę pożądanych zachowań z zaangażowaniem emocjonalnym i kreatywnością. Można do nich zaliczyć prezentowane dzisiaj zabawy. Stwarzają one warunki do rozwoju emocjonalnego i społecznego dzieci, a zarazem usprawniają je motorycznie. Przynoszą radość, odprężenie, stymulują spontaniczność i twórcze pomysły.

 

Zabawy te rozwijają świadomość schematu ciała i świadomość przestrzeni, są jednym z elementów wielozmysłowego nabywania ważnych umiejętności, które sprzyjają budowaniu poczucia własnej tożsamości i umożliwiają rozwijanie się funkcji ruchowych, językowych i spostrzeżeniowych, niezbędnych w edukacji.

W przedstawionych zabawach wykorzystuje się proste rekwizyty. Dla pierwszej grupy ćwiczeń jest to koc, a dla drugiej-specjalna chusta. Zabawy z chustą wywodzą się
z pedagogiki zabawy. Od lat upowszechnia je Polskie Stowarzyszenie Pedagogów i Animatorów KLANZA z Lublina i jej oddziały.

Kolorowa chusta zwana także spadochronem, ma kształt dużego koła, o średnicy od 3 do 7 metrów, z otworem w środku. Szczególną wartością chusty jest to, że umożliwia wszechstronną stymulację dziecka dzięki połączeniu wrażeń wzrokowych (intensywny kolor, ruch chusty), wrażeń dotykowych (materiał, powiew powietrza przy wachlowaniu) i ćwiczeń ruchowych. Piosenka lub muzyka towarzysząca zabawom wzbogaca stymulację o doznania dźwiękowe.

 

Osoba prowadząca zajęcia powinna bacznie śledzić reakcje wszystkich uczestników. Niektóre z tych zabaw (na przykład: Igloo, Paczka, Rekiny, Tunel) mogą być źle tolerowane przez poszczególne osoby. Dlatego też generalną zasadą udziału w zabawach jest dobrowolność-zachęcamy, ale nigdy nie zmuszamy do uczestniczenia.

Zabawy z kocem zrodziły się na tle zajęć z chustą.

Proponowane zabawy można zaliczyć do zabaw integracyjnych, ułatwiających nawiązanie kontaktu z drugą osobą z grupy. Pojęcie integracji ma tu zastosowanie również dlatego, że w zabawie mogą uczestniczyć dzieci w różnym wieku, na różnym poziomie rozwoju. Mogą być to dzieci o różnych możliwościach, rozwijające się prawidłowo i o opóźnionym rozwoju. Integracji w grupie sprzyja dobra atmosfera, wyrażająca się życzliwością, akceptacją, zaufaniem, brakiem negatywnych ocen i rywalizacji. Dzieci siedząc lub bawiąc się w kręgu pozostają ze sobą w stałym kontakcie wzrokowym, w bliskości fizycznej. Krąg jednoczy ludzi w każdym wieku.

Rozpoczęcie zajęć w pozycji siedzącej na podłodze zapewnia poczucie bezpieczeństwa, stabilności, oparcia, partnerstwa. Dobrze jest zacząć od powitania każdego uczestnika, przypomnienia imion dzieci.Podczas zabaw należy znaleźć okazję do pochwalenia każdego dziecka, jego dobrych stron.

 

 

                                                                                                        Dorota Eysymontt

Chromoterapia w pracy z dziećmi z obniżoną sprawnością intelektualną

W nauczaniu dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną w ostatnim czasie zaczęto sięgać do niekonwencjonalnych sposobów i metod pracy edukacyjno-terapeutycznej. Oddziaływania te podporządkowane są nadrzędnym celom rewalidacji osób upośledzonych umysłowo związanych z dążeniem do pełnego i harmonijnego rozwoju psychoruchowego oraz wszechstronnego przygotowania samodzielnego, codziennego życia.

 Rozwój emocjonalny osób z niepełnosprawnością intelektualną, a właściwie zaburzenia tego rozwoju są bardzo częstą przyczyną nieprawidłowego funkcjonowania zarówno w najbliższym jak i dalszym otoczeniu. Mają także wpływ na rozwój poszczególnych możliwości, zdolności i umiejętności.

Nadpobudliwość czy apatia są częstą przyczyną niepowodzeń i prowadzą do alienacji społecznej i niewydolności wychowawczej w rodzinie. Jest wiele sposobów oddziaływania terapeutycznego mających na celu „regulację" napięcia emocjonalnego. Jedną z nich jest oddziaływanie barwami.

Wpływ kolorów na zachowanie się ludzi zaobserwowano już w starożytności. Współcześnie na całym świecie w wielu instytucjach wykorzystuje się działanie barw na ludzki organizm.

W pracy z osobami z niepełnosprawnością intelektualną, szczególnie w stopniu głębokim metoda ta może przynieść ciekawe efekty terapeutyczne.

Światło i barwy stanowią jedność. Bez światła nie byłoby barw. Promienie świetlne, natrafiając na materię, odbijają się od niej. Odbite promieniowanie, w zależności od długości fali objawia się oku ludzkiemu jako określony kolor. Światło, w zależności od źródła, z którego pochodzi, składa się z jednej barwy lub większej ilości barw, nawet, jeśli oko ludzkie nie jest w stanie tego spostrzec. Światło białe zawiera w sobie wszystkie barwy widzialnego spektrum promieniowania od czerwieni po fiolet.

Istnieją różne metody leczenia barwami, na przykład przyjmowanie barw wraz z pokarmami, picie wody naświetlonej światłem o określonej barwie, kąpiele w wodzie o odpowiednim nasyceniu kolorystycznym, stosowanie właściwej barwy otoczenia i ubioru, techniki wizualizacyjne oraz barwne naświetlania.

W pracy z uczniami z upośledzeniem umysłowym najczęściej stosuje się barwne naświetlania części lub całego ciała. Dla potrzeb chromoterapii najlepsze są lampy halogenowe (mają światło zbliżone do białego) z odpowiednio dobranymi przez specjalistów filtrami. Filtry (najczęściej czerwony, niebieski, zielony i żółty) powinny być tak dobrane, aby suma ich barw dawała światło białe. Poprzez regulację natężenia światła z poszczególnych lamp terapeuta może uzyskiwać wszystkie barwy widma.

Czas naświetlania zależy od wielu czynników. Średnio wynosi on od pięciu do dwudziestu minut. Istotną rzeczą jest zwracanie uwagi na samopoczucie dziecka. Jeśli wystąpią niekorzystne objawy, na przykład podrażnienie, nudności, silne zmęczenie, to naświetlania należy przerwać.

Najważniejsza, podstawowa zasada terapii jest taka: w razie wątpliwości lepiej zrobić za mało zabiegów niż za dużo. Nieprawidłowe dobranie kolorów może mieć negatywne skutki, więc w przypadku dzieci z głębokim upośledzeniem umysłowym w czasie pracy winniśmy starannie dobierać barwy, indywidualnie do każdego dziecka, i bardzo uważnie obserwować jego zachowanie.

Zielony jest jedynym kolorem, którym można naświetlać bez ograniczeń. Natomiast czerwony jest barwą, z którą należy obchodzić się bardzo ostrożnie, gdyż jej nadmiar szybko prowadzi do irytacji i rozdrażnienia. Ostrożność wskazana jest również w operowaniu kolorem fioletowym. Niektórzy terapeuci twierdzą, że w ogóle nie powinno się używać tego koloru w stosunku do osób z upośledzeniem umysłowym. Dobre i skuteczne są kolory mieszane takie, jak pomarańczowy (czerwony i żółty), gdyż łączą one w sobie terapeutyczne efekty kolorów podstawowych, z których się składają. Dzieci, które niekorzystnie odbierają barwę czerwoną, można wiec naświetlać barwą pomarańczową.

Barwne naświetlanie wywołuje bardzo silny efekt, zarówno w odbiorze wzrokowym jak i na powierzchni skóry. Oświetlanie barwnym światłem określonych części ciała powoduje korzystne zmiany w pewnych organach wewnętrznych. Najbardziej popularnym sposobem wykorzystania barwnego światła oddziałującego poprzez skórę jest naświetlanie lampą solux, która posiada filtr biały, czerwony i niebieski.

Inne barwy także mają swoje zastosowanie. Na przykład kolor żółty wywiera przyjazne i ciepłe wrażenie. Dobrze działa na dzieci smutne. Żółte światło działa korzystnie na organy trawienne. Przeciwwskazane może być dla dzieci nerwowych i niespokojnych.

Zieleń ma charakter stabilizujący i wyrównujący. Dobrze jest stosować ją do dzieci autoagresywnych i agresywnych, przejawiających duże napięcia. Podobnie do zielonego może działać kolor różowy.

Kolor niebieski ma właściwości nasenne i przeciwbólowe. Może działać hamująco na osoby agresywne i autoagresywne.

Kolor czerwony działa pobudzająco i stymulujące. Naświetlania czerwienią dobrze jest stosować w stosunku do uczniów o słabej energii życiowej. Czerwień wzmaga pobudliwość układu nerwowego i należy stosować ją przy zachowaniu maksimum ostrożności.

Kolor pomarańczowy ma taki charakter pobudzający jak kolor czerwony, jest jednak łagodniejszy w działaniu. Działa wspierające na procesy witalne i łagodzi napięcia emocjonalne.

W pracy z osobami z głębokim upośledzeniem umysłowym chromoterapia w sposób efektywny może poprawić energetyczny poziom funkcjonowania dziecka. Dzieci ospałe, mało zainteresowane otoczeniem, o słabych możliwościach komunikacyjnych pod wpływem barw stają się bardziej aktywne, ciekawe świata, łatwiej nawiązać z nimi kontakt. Dzieci nadpobudliwe i agresywne bardzo szybko można wyciszyć i uspokoić.

 

Wyposażenie gabinetu do chromoterapii.

 

Wyposażenie gabinetu uzależnione jest od inwencji twórczej nauczyciela, terapeuty lub rehabilitanta. Do najważniejszych urządzeń, w które powinien być wyposażony gabinet to:

  • - lampy halogenowe (ich światło zbliżone jest do białego)
  • - z odpowiednio dobranymi filtrami o różnej barwie a więc czerwony, żółty, niebieski i zielony. Dzięki regulacji natężenia światła
    z poszczególnych lamp można uzyskać wszystkie barwy widma.
  • - Lampa stetoskopowi,
  • - Lampa z niebieskim filtrem eksponująca białe rzeczy,
  • - Duże i małe latarki, również takie, które emitują kolorowe źródło światła,
  • - Srebrna kula zawieszona na suficie taka w jakie wyposażone są dyskoteki.
  • - Projektor emitujący ciągle zmieniające się geometrycznie kolorowe obrazy na ścianie czy ekranie, na zasadzie obrazów piaskowych.
  • - Kolorowe węże z regulacją ustawiania światła stałego lub migocącego (takie jak w dyskotece: czerwone, niebieskie, zielone, żółte i białe).
  • - Materac albo łóżko.
  • - Duża ilość kolorowych poduszek.
  • - Pojemniki na kolorowe żele lub kisiel.
  • - Pojemniki albo kartony z dużą ilością kolorowych zabawek posegregowanych w zależności od koloru

Pokój lub pomieszczenie powinno być pomalowane na cztery kolory tzn. pół ściany na zielono i róg następnej ściany na zielono, pół ściany na żółto i następny róg na żółto. Następne ściany też podzielone: część ściany na niebiesko i następny róg ściany niebieski i część czerwona i następny róg ściany czerwony.

 

Chromoterapia znajduje coraz większe uznanie jako metoda terapeutyczna. Coraz więcej jest także badań naukowych, zwłaszczaz zakresu psychologii i medycyny, dotyczących działania światła i barwy na organizm ludzki. Wszystkie doniesienia na ten temat są bardzo interesujące i także mogą się stać inspiracją do dalszej pracy.

Praca ze światłem może być wykorzystana do regulowania poziomu pobudzenia dziecka, czyli jej zastosowanie jest podobne do metody dostrajania rytmów wewnętrznych organizmu do rytmów zewnętrznych. Chromoterapia ma znaczenie pomocnicze zwłaszcza przy przezwyciężaniu stereotypii i hamowaniu zachowań agresywnych.

                                                                                            

                                                                                                                               Mariola Mrówka

Teatr jako forma terapii uczniów z głęboką niepełnosprawnością intelektualną

„Powiedz  - a na pewno zapomnę
Pokaż - może zapamiętam
Pozwól przeżyć - a na pewno zapamiętam"
                                                          Konfucjusz

 

Takim przesłaniem kierują się nauczyciele grup rewalidacyjno - wychowawczych prowadząc wraz

z uczniami i wolontariuszami Teatr Przemian

 

1. Teatroterapia - w odniesieniu do osób z niepełnosprawnością intelektualną pozytywnie wpływa na:

- funkcjonowanie w środowisku,

- kierowanie swoim zachowaniem,

- uzewnętrznianie potrzeb, uczuć,

- odczuwanie własnej indywidualności z poszanowaniem indywidualności innych,

- rozwój wyobraźni.

Niepełnosprawny zostaje
za kulisami,
na scenę wychodzi człowiek

 

2. Cotygodniowe zajęcia teatroterapeutyczne maja swój stały schemat:

- powitanie

- ćwiczenia parateatralne - muszą się odbywać na każdych zajęciach, mają formę zabawy.

Są to np.  ćwiczenia relaksacyjne, ćwiczenia na koncentrację, ćwiczenia oddechowe, ćwiczenia na plastykę ruchu, zabawy muzyczno - ruchowe, opowieści ruchowe.

- praca nad realizacją przedstawienia: dostosowanie roli do preferencji i zainteresowań uczniów, dostosowanie roli do możliwości uczniów - nie obniżać i nie podnosić zbyt wysoko poprzeczki, 
- praca nad małymi fragmentami scenariusza, unikanie infantylizacji i ośmieszania, praca na bazie mocnych stron ucznia.

- pożegnanie, podsumowanie.

    

3. Ważne jest też:

  • wspólne przygotowanie scenografii i strojów w ramach zajęć plastycznych,
  • włączanie uczniów w tworzenie oprawy muzycznej do spektaklu,
  • angażowanie rodziców naszych uczniów w przygotowywanie spektakli.

 

4. Pozytywne zmiany zobserwowane w uczniach:

  • podniesienie poziomu aktywności uczniów podczas zajęć teatralnych i prób do spektaklu,
  • satysfakcja i radość okazywane po prezentacji spektaklu,
  • poczucie ważności i większej wartości podczas prezentacji spektakli,
  • chęć współdziałania z innymi - inicjatywa w kontaktach z kolegami i koleżankami,
  • wywiązywanie się z powierzonych zadań.

 

 5. Podczas zajęć korzystamy z:

  • wiedzy i doświadczenia nabytych podczas szkolenia warsztatowego prowadzonego przez małżeństwo aktorów i pedagogów specjalnych - Joannę i Marka Wójcickich,
  • opracowań książkowych, płyt CD i DVD:
  • - „Tańce integracyjne" - wydawnictwo Kined
  • - „Tańce w kręgu" - wydawnictwo Kined
  • - „Tańce integracyjne w pracy z grupą" - wydawnictwo Klanza
  • - płyty CD z muzyką relaksacyjną i poważną
  • - płyty z muzyką do zabaw muzyczno - ruchowych wg M. Bogdanowicz
  • - „Muzyczna pedagogika zabawy w pracy z grupą" - wydawnictwo Klanza
  • - „Zabawy z chustą" - wydawnictwo Klanza

 

 

6. Prezentowane spektakle

  • grudzień 2006 r. - Przedszkole Specjalne nr 213 - prezentacja artystyczna pt.: „Wigilia po staropolsku"
  • maj 2007 r. - Natoliński Ośrodek Kultury w Warszawie - spektakl teatralny pt.: „Leniwe plemię Amafeme"
  • czerwiec 2007r. - udział w IX Warszawskim Dniu Rodziny w Parku Kultury w Powsinie - prezentacja muzyczna „Rytmy Afryki"
  • czerwiec 2007 r. - udział w Dniach Ursynowa - prezentacja muzyczna „Rytmy Afryki"
  • listopad 2007 r. - udział w projekcie pt. „Kultura, zwyczaje i tradycje Afryki" organizowanym przez Społeczne Gimnazjum nr 20 przy ul.Raszyńskiej w Warszawie   - wystawienie przedstawienia pt. „Leniwe plemię Amafeme"
  • grudzień 2007 r. - Natoliński Ośrodek Kultury w Warszawie - spektakl teatralny pt.: „Taniec Aniołów"
  • styczeń 2008 r. - Natoliński Ośrodek Kultury w Warszawie - spektakl teatralny pt.: „Leniwe plemię Amafeme"
  • styczeń 2008 r. - udział w finałowej imprezie akcji Ursynowska Oświata Szkole w Laskach - koncert kolęd
  • maj 2008 r. - wyjazd do Torunia na zaproszenie Ośrodka Szkolno-Wychowawczego i udział w Dniu Europy - wystawienie sztuki „Leniwe plemię Amafeme"
  • czerwiec 2008 r. - Natoliński Ośrodek Kultury w Warszawie - spektakl pt.: „Francja, Gruzja, Polska - trzy kraje i trzy różne obyczaje"
  • wrzesień 2008 r. - udział w Pikniku Integracyjnym organizowanym przez Szkołę Podstawową przy ul.Kopcińskiego w Warszawie -spektakl teatralny pt.: „Leniwe plemię Amafeme"
  • grudzień 2008 r. - Gimnazjum nr 92 - spektakl „Taniec Aniołów" -dwukrotna prezentacja z udziałem dzieci z PS 213, uczniów SP nr 322 i Gimnazjum nr 92
  • maj 2009 r. - Natoliński Ośrodek Kultury - spektakl „Warszawa da się lubić"
  • wrzesień 2009 r. - Sala Kongresowa - udział w koncercie „Godność i radość" w ramach imprezy „Gry bez granic"

 

   Opracowanie:

                  Inocenta Kaczorowska

Anna Zaręba

Słowo o wyglądzie zewnętrznym

  „ W kontaktach międzyludzkich bardzo ważne jest pierwsze wrażenie. Często pierwsze sekundy spotkania decydują czy chcielibyśmy kontynuować znajomość czy wręcz odwrotnie - natychmiast ją przerwać. Większość z nas większym szacunkiem traktuje osoby  o schludnym wyglądzie. W stosunku do osób zaniedbanych odnosimy się z lekceważeniem, pogardą.   

    Wygląd zewnętrzny jest ważnym wyznacznikiem atrakcyjności człowieka. Niekorzystne wrażenia otoczenia związane z powierzchownością danej osoby, często utrudniają skupienie się na danych aspektach jej charakteru. Zadbany wygląd dopasowany do wieku życia (nie wieku umysłowego) jest podstawą akceptacji osoby niepełnosprawnej przez siebie samą              i przez otoczenie."

   „... Osoby niepełnosprawne to poważni ludzie, których trzeba traktować z należnym każdemu człowiekowi szacunkiem. Bezwzględnie musimy pamiętać, że to my rodzice, terapeuci, nauczyciele kształtujemy w naszych dzieciach (które później stają się dorosłymi ludźmi) nawyki higieny i czystości, poczucie estetyki, zamiłowanie do harmonii i ładu w wyglądzie. Nasz ubiór zmienia się w zależności od pogody, ale także w zależności od sytuacji. W innym stroju chodzimy do teatru, w innym na wycieczkę, w innym na uroczystości. Pamiętajmy, że zasada ta dotyczy także naszych niepełnosprawnych podopiecznych.

    Każdy z nas jest świadomy własnych niedoskonałości w wyglądzie. Z reguły staramy się to zmienić różnymi „sztuczkami" np. makijażem, fasonem i kolorystyką ubrań itp. to również dotyczy osób niepełnosprawnych, które nie są dużymi dziećmi. Są dziewczynkami i chłopcami, a później stają się kobietami i mężczyznami. Nie stwarzajmy okazji, aby osoby te odczuwały dyskomfort z powodu swojej nieatrakcyjności. Staromodne ubrania po młodszych braciach i siostrach, powyciągane swetry, dresowe spodnie na każdą okazję nie są wskazanym ubiorem dla osób niepełnosprawnych. Dbajmy o to, aby ich strój był czysty, wyprasowany, schludny, w miarę możliwości zgodny z ich preferencjami. „

    „...Sytuacja finansowa większości rodzin wychowujących dziecko niepełnosprawne jest zła." „... Ogromna ilość sklepów oferujących odzież ( niezniszczoną , a często nową ) z tzw. „drugiej ręki" ( sklepy z tanią, używaną odzieżą ), nawet bardzo ubogim rodzicom pozwoli na dobór odpowiedniego stroju dla własnego dziecka    Czyż nie każdy z nas lubi ładnie wyglądać? Czyż nie poprawia nam się humor, kiedy patrzymy w lustro i podobamy się sobie? Naturalnie, że tak. Czemu więc nie pomyślimy o tym w przypadku dziecka niepełnosprawnego?.

    Pozwólmy im założyć jakiś aktualnie modny gadżet ( czapka, szalik itp. ). Pamiętajmy o zmianie stroju w zależności od okazji. Podkreślajmy ich ładny wygląd - zaprowadźmy osobę

przed lustro, pochwalmy fryzurę, kolor bluzki. Zwracając uwagę na wygląd osoby, będziemy kształtować taką dbałość u niej samej. Dobierajmy odzież do płci, figury, wieku życia!, wzrostu. Pomóżmy w doborze dobrej fryzury, kosmetyków ( zwłaszcza w okresie dojrzewania ), okularów.

    Po prostu pamiętajmy o godności osoby niepełnosprawnej bez względu na to czy jest dzieckiem czy dorosłym i bez względu na to,  jaki charakter ma jej niepełnosprawność."

                                     

Wiśniewska Marta (2008). Wspomaganie rozwoju dziecka z niepełnosprawnością intelektualną. Poradnik dla rodziców i terapeutów. Kraków: IMPULS.

 

                                                              *       *       *

 

Autorka artykułu jest między innymi: pedagogiem specjalnym, prezesem Polskiego Stowarzyszenia terapeutów Integracji Sensorycznej SI, wykładowcą Akademii Pedagogiki Specjalnej, nauczycielem w przedszkolu specjalnym, autorką publikacji na temat wspomagania rozwoju dziecka z niepełnosprawnością intelektualną, mamą chłopca z niepełnosprawnością intelektualną.

 

                                                            *       *       *

 

W naszym przedszkolu przez cały rok prowadzimy akcję „Ja rosnę" - zbieramy otrzymane od rodziców ubrania i zabawki (tylko w dobrym stanie), z których wyrosły ich dzieci i przekazujemy młodszym kolegom z placówki.

 

Zapraszamy wszystkich do uczestnictwa w akcji!

 

                            Opracowała: Dorota Eysymontt

Praca z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie w Sali Snoezelen

Pomysł organizowania sal doznań świata powstał w Holandii. Tam próbowano stworzyć definicję tego ciekawego zagadnienia, oto kilka z nich, które przybliżą ideę Snoezeelen:

  • poprzez Snoezeelen rozumiemy świadomie wybraną ofertę pierwotnych bodźców dostarczanych w przyjemnej, przyjaznej atmosferze
  • Snoezeelen jest pierwotnym, pierwszorzędnym aktywizowaniem osób upośledzonych umysłowo, nakierowanym przede wszystkim na zmysłowe postrzeganie doświadczanie z pomocą: światła, dźwięków, obrazów, zapachów itp.
  • Snoezeelen jest stworzeniem autentycznych możliwości przeżycia otoczenia  i środowiska dla tych, którzy funkcjonują inaczej.

    W zajęciach prowadzonych w Sali doświadczania świata nie chodzi o nową terapię, ani  o program rozwoju bazujący na nieznanej do dzisiaj wiedzy naukowej. Podstawą jest tutaj wiedza dotycząca pracy z osobami z upośledzeniem umysłowym i innymi niepełnosprawnościami.

 

    Snoezeelen próbuje znaleźć „drogi dojścia" do człowieka niepełnosprawnego poprzez pobudzanie jego zmysłów. Szczególnie chodzi tu o nawiązanie kontaktu z podopiecznymi, werbalnego lub pozawerbalnego. Sala doświadczania świata także służy odprężeniu, wypoczynkowi, uspokojeniu i wyciszeniu.

Inne nazwy na określenie tej sali to:  "nieco inny świat", „sala doznań świata" i jak nazwy to określają, zajęcia tu prowadzone mają pomóc przybliżyć się podopiecznym do świata , w którym żyją ludzie zdrowi i ułatwić nawiązanie kontaktu z tym światem.

    Dla ludzi upośledzonych lub borykających się z innymi problemami  i niepełnosprawnościami, którzy w ograniczonym stopniu korzystają z różnych aktywności, dla tych którzy nie mogą uczęszczać do szkoły, pracy, Snoezeelen jest szczególną ofertą wykorzystania czasu wolnego.

    Osoby te z racji niepełnosprawności doświadczają w swoim życiu wrażeń docierających ze świata jawiących się jako chaos, nieuporządkowanych, które mogą wywoływać u nich wyobcowanie lub autoagresję. Sala Snoezeelen pomaga im wrażenia te przeżyć poprawnie. Otoczenie, w którym odbywają się zajęcia nie oddziałuje kompleksowo na zmysły, tak  jak to ma miejsce w świecie zewnętrznym. Można tu koncentrować się na postrzeganiu poszczególnymi zmysłami np. tylko wąchaniu, dotykaniu, słuchaniu śledzeniu wzrokiem punktów świetlnych itp. przy jednoczesnym zredukowaniu niepotrzebnych bodźców.                          

 Aby umożliwić podopiecznym sytuacje sprzyjające komunikacji należy pozostawić im wiele czasu i przestrzeni, żeby mogli wybrać lub wskazać bodźce, które są dla nich odczuwane jako przyjemne, na których chcą się koncentrować dłużej i czym chcą się zajmować.

 

    Należy pamiętać, że podstawową zasadą pracy w Sali Snoezeelen jest to, że nic nie musi być tu zrobione, a wszystko jest dozwolone. Podopiecznym wolno tu być samym sobą, mogą robić to co zechcą, w przeciwieństwie do klas, gdzie stawiane są im określone wymagania i podporządkowanie się. 

 Osoby opiekujące się powinny zachować możliwie duży dystans do swoich własnych norm  i wyobrażeń, oraz nie przeszkadzać osobom niepełnosprawnym bardziej niż to jest konieczne. Może zdarzyć się, że w Sali doświadczania świata przedmioty nie spełniają ściśle takich funkcji do jakich zostały pierwotnie skonstruowane. W Snoezeelen tworzone jest otoczenie najbardziej „dopasowane" do podopiecznych. Wymaga to stałej ich obserwacji, w celu poznawania preferencji  wychowanków i podążania za ich potrzebami.   

    Dobór urządzeń i przyrządów do Sali doświadczania świata w praktyce jest nieograniczony i zależy od inwencji i pomysłowości terapeutów, a także od zapotrzebowania wychowanków.

    Zajęcia mogą być prowadzone indywidualnie i grupowo. Optymalna grupa uczestnicząca w zajęciach to 3 - 4 podopiecznych i jeśli jest taka możliwość tyle samo opiekunów, którzy wspierają wychowanków, pamiętając o ich prawie do wyboru bodźców i zajęć. Opiekunowie pomagają przy aktywizowaniu podopiecznych, dostarczając im materiałów i efektów  z poszczególnych urządzeń, wspierają przechodzenie do innej czynności, ale tylko wtedy gdy uczeń wyrazi taka potrzebę.

   Możliwe do zainstalowania w Sali Snoezeelen urządzenia, które stanowią wyposażenie naszej przedszkolnej Sali doznań to:

    - łóżko wodne, podgrzewane

    - projektor z obrazami żelowymi

    - bulgocząca kolumna

    - kula lustrzana

    - lampy światłowodowe

    - lustra

    - kolumna z materiałami lotnymi (kolorowe piórka)

    - atomizer zapachów

    - magnetofon z muzyką relaksacyjną, dźwiękami natury

   - pojemniki z materiałami do dotykania, o różnorodnej fakturze.

 

                                                                                                                                                                                             Opracowała: Dorota Eysymontt

Pomoc społeczna w aspekcie rodziny posiadającej dziecko z niepełnosprawnością

Pomoc społeczna w aspekcie rodziny posiadającej dziecko z niepełnosprawnością

 

 

Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa i ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, z którymi sami nie są w stanie sobie poradzić. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, umożliwiając życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Z pewnością do trudnych sytuacji życiowych w rodzinie należy urodzenie się dziecka z niepełnosprawnością intelektualną. To właśnie niepełnosprawność, długotrwała i ciężka choroba, bezradność w sprawach opiekuńczo - wychowawczych oraz wszelkie sytuacje kryzysowe to jedne z ważniejszych czynników, w świetle których warto starać się o pomoc w ramach instytucji pomocy społecznej.  Poniżej zostaną omówione usługi, o które może starać się  rodzina posiadająca dziecko z niepełnosprawnością intelektualną. 

 

I. Prawo do świadczeń pieniężnych

 

1. Zasiłek pielęgnacyjny - przyznawany jest rodzinie posiadającej dziecko z niepełnosprawnością intelektualną bez względu na dochód i wynosi 153 złote. Jest to zasiłek stały, otrzymywany co miesiąc. Warunkiem otrzymania zasiłku jest:

 

- orzeczenie o niepełnosprawności - w przypadku dziecka do 16 roku życia,

- orzeczenie o niepełnosprawności z umiarkowanym lub znacznym stopniem niepełnosprawności - w przypadku dziecka po 16 roku życia,

- orzeczenie o niepełnosprawności ze znacznym stopniem niepełnosprawności - w przypadku osoby po 21 roku życia.

 

 2. Świadczenie pielęgnacyjne - przyznawane jest rodzicowi, który rezygnuje
z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Świadczenie to przyznawane jest co miesiąc i wynosi 420 złotych. Dodatkowo rodzic otrzymujący takie świadczenie ma opłaconą składkę zdrowotną i społeczną. Warunkiem ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne jest:

 

- kryterium dochodowe w rodzinie nie może przekraczać 583 złote na osobę,

- oznaczenie w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka punktu 7 i 8 z zaznaczeniem „wymaga" lub „dotyczy", tzn. pkt 7 - konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji; pkt 8 - konieczność stałego współudziału na codzień opiekuna dziecka w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji.

 

3. Dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji - jest to dodatek dla osób niepełnosprawnych uczących się i przyznawany jest co miesiąc na okres zasiłkowy wrzesień - sierpień. Dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji jest dodatkiem do zasiłku rodzinnego, który otrzymuje każda rodzina, której dochody nie przekraczają 583 złote na osobę. Na dziecko do 5 roku życia dodatek wynosi 60 złotych, na dziecko powyżej 5 roku życia 80 złotych. Warunki konieczne do otrzymania świadczenia:

 

- kryterium dochodowe w rodzinie nie może przekraczać 583 złote na osobę (konieczność przedstawienia dochodów z roku poprzedniego),

- orzeczenie o niepełnosprawności dziecka.

 

II. Prawo do specjalistycznych usług opiekuńczych

 Specjalistyczne usługi opiekuńcze obejmują zajęcia usprawniające funkcjonowanie dziecka, prowadzone przez przygotowaną to tego fachową osobę. Są to zajęcia dostosowane do szczególnych potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności, np. usprawnianie do funkcjonowania w społeczeństwie, rehabilitacja fizyczna, wsparcie psychologiczno - pedagogiczne i edukacyjno - terapeutyczne, pielęgnacja. Jeżeli dziecko z niepełnosprawnością intelektualną lub/i fizyczną nie ma zapewnionej wystarczającej pomocy w innych instytucjach, należą mu się specjalistyczne usługi opiekuńcze. O potrzebie przyznania takich usług decyduje lekarz specjalista prowadzący dziecko, wydając odpowiednie skierowanie, w którym powinien określić rodzaj usług oraz wymiar godzin tygodniowo. Z takim skierowaniem i własnym wnioskiem należy udać się do Ośrodka Pomocy Społecznej w miejscu swojego zamieszkania. W ciągu tygodnia od złożenia pisma i wyrażenia zgody, pracownik socjalny przychodzi do mieszkania rodziny na wywiad, w celu ustalenia częściowej odpłatności lub zwolnienia z opłat za specjalistyczne usługi opiekuńcze na podstawie dochodów rodziny oraz w celu ustalenia warunków organizacyjnych świadczonych usług. Decyzje o przyznaniu specjalistycznych usług opiekuńczych Ośrodek Pomocy Społecznej musi wydać na piśmie w przeciągu dwóch tygodni.

Opłatę za usługi bądź częściowe lub całkowite zwolnienie z opłat uzależnione jest od ustalonego przez Ośrodek Pomocy Społecznej wysokości kryterium dochodowego rodziny. Jeżeli dochód na jedną osobę w rodzinie jest wyższy niż określają to przepisy, za usługi należy częściowo zapłacić. Wysokość opłat wylicza Ośrodek Pomocy Społecznej.

Jeżeli, decyzją Ośrodka Pomocy Społecznej, usługi nie zostaną przyznane lub wysokość opłat wydaje się zbyt wysoka, od decyzji takiej można się odwołać w ciągu czternastu dni od jej otrzymania.

 

III. Placówki opiekuńczo-wychowawcze

Ośrodek pomocy społecznej prowadzi i zapewnia miejsca w placówkach dziennego wsparcia, wśród których wyróżniamy:

 

- Środowiskowe Domy Samopomocy - domy wsparcia, dziennego pobytu, prowadzone z myślą o osobach z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, umiarkowanym i znacznym. Każdy Środowiskowy Dom Samopomocy prowadzi zajęcia wg własnej wewnętrznej organizacji.

 

- Domy Pomocy Społecznej - domy całodobowej opieki dla osób z niepełnosprawnością intelektualną. Wyróżniamy domy pomocy społecznej dla dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie oraz dla dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną. Po taką formę pomocy często sięga się w ostateczności, w sytuacji, gdy osoba niepełnosprawna nie może liczyć na wsparcie w domu rodzinnym (np. śmierć rodzica).

 

 

Ubieganie się o świadczenia:

 

- świadczenia z pomocy społecznej przyznawane są zawsze na wniosek osoby zainteresowanej,

- na potrzeby Ośrodka Pomocy Społecznej, pracownik socjalny przeprowadza rodzinny wywiad środowiskowy, którego celem jest ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej rodziny, która stara się o świadczenia., co ostatecznie decyduje o przyznaniu świadczenia i jego warunkach.

 

 

Źródło:

- Ustawa o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004r.

- Ustawa o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003r.

- Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1996r w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych

 

 

 

                                                                        Anna Zaręba

                                                                        współpraca Tomasz Grabowski

Zegar

Kalendarium

Rok wcześniej Miesiąc wcześniej
Sierpień 2018
Miesiąc później Rok później
Pon Wt Śr Czw Pt Sb Nie
30 31 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 1 2

Imieniny